کاش میتونستم بنویسم. نه اینجوری. کاش با نوشتن راحت بودم. از ذهن به کاغذ، یا به کیبرد، بدون هیچ احساس ملالتی، نه مثل الان که نوشتن هر کلمه به اندازه کندن یه قبر خسته م میکنه. کلمه ها قبر های من هستن.نق

دیشب خواب دیدم گردنم رو زدن. با شمشیر سامورایی. از قبل از اعدام یا دلیلش چیزی یادم نمیاد. ولی وضعیتم زیاد بد نبود. التماس نمیکردم. دو زانو روی زمین نشسته بودم (یا شاید روی زانو هام ایستاده بودم). درست

امروز صبح م اومد سراغم. یک رمز آلودی جذابی داره. کیفیت خاصی توی ظاهرش هست، از جنسی که ما را یاد خون آشام ها میندازه. لبخند هاش ساختگی به نظر میان و فکر میکنی هر لحظه ممکنه پشت و رو بشه و واقیعت خودش ر

توی گوگل مپز هی میرم شهر های دور افتاده کانادا و آلاسکا رو زیر و رو میکنم. اینها اونقدر گم و گورن که هنوز گذر ماشین استریت ویو به بیشترشون نیفتاده. زوم میکنم و اگه استریت ویو داشتنمیبینم. یخ میکنم و مو به تنم راست میشه. غرب سرد و وحشی و مهار نشده و با ابهت. جای من اینجاست.

امان از زیبایی دختر های اروپای شرقی

پ.ن. انگار وقتی هپلی و با ته ریش چند روزه میرم بیرون احتمال تجربه های خوب بیشتره.

پ.پ.ن. دارم سعی میکنم روی داستان کالبد شکافی انجام ندم.

همیشه لاغر بودم، تقریبا همیشه. در واقع استعداد چاقی ندارم. آدمهایی که اضافه وزن قابل توجه دارن (چاق هستن) رو بیرحمانه قضاوت میکنم. پنج شیش سال پیش توی شرکت قبلی (بله برادر بزرگ، بله موش کثیف، شرکت قبل

ده دقیقه آخر the sopranos چقدر حس عجیبی داره. همه ش منتظری دو نفر از در رستوران بیان تو و مغز تونی رو بپاشونن تو صورت خونواده ش. حتی تقلای مدو واسه پارک کردن ماشینش استرس زاست. ولی همه چیز به طور عجیبی عادی پیش میره.

چقدر با این خلافکارا همذات پنداری کردم. و کاش میفهمیدم آخر سیل به هوش میاد یا نه.

چیزی زیباتر از بلوز توی دنیا هست؟

https://www.youtube.com/watch?v=mdx42zDniTo